ورزشگاه دو و میدانی

سایت شرط بندی دنیا جهان بخت

ورزشگاه دو و میدانی
طرح معمولی یک استادیوم دو و میدانی در فضای باز

یک پیست استاندارد در فضای باز به شکل یک استادیوم است ، طول 400 متر ، و حداقل هشت لاین به عرض 1.22 متر دارد (میادین کوچک ممکن است دارای شش باند باشند). امکانات پیست قدیمی ممکن است دارای طول مسیر غیراستاندارد باشد ، مانند 440 یارد (402.3 متر ؛ 1/4 مایل) (معمول در ایالات متحده). از لحاظ تاریخی ، مسیرها توسط یک سطح خاک آلوده پوشانده می شد. مسیرهای مدرن دویدن در تمام آب و هوا با یک سطح دوخته شده مقاوم در برابر آب و هوا پوشانده می شوند ، که معمولاً از لاستیک (یا گرانول های SBR سیاه یا EPDM رنگی) تشکیل شده است ، و توسط رزین های پلی اورتان یا لاتکس متصل می شوند. آهنگ های قدیمی ممکن است زیرپوشیده باشند.

یک پیست داخلی استاندارد به طور مشابه پیست در فضای باز طراحی شده است ، اما فقط 200 متر طول دارد و بین چهار تا هشت خط دارد که عرض هر کدام بین 0.90 متر و 1.10 متر است. غالباً برای جبران شعاع چرخش کوچک ، خمیدگی های یک مسیر داخل سالن بانکی می شوند. با این حال ، به دلیل محدودیت های فضا ، مسیرهای داخلی ممکن است دارای طول های غیراستاندارد دیگری باشند ، مانند پیست داخلی 160 یارد (146.3 متر) در باغ مدیسون مربع که برای بازی های Millrose استفاده شده است. به دلیل محدودیت فضا ، جلساتی که در تاسیسات داخلی برگزار می شود ، بسیاری از مسابقات دو و میدانی را که معمولاً در خارج از منزل برگزار می شود ، برگزار نمی کند.
دوره های کراس کانتری

هیچ فرم استانداردی از دوره کراس کانتری وجود ندارد و هر مکان با توجه به محیطی که در آن وجود دارد به طور قابل توجهی تعریف می شود - برخی ممکن است نسبتاً مسطح و بدون ویژگی باشند ، در حالی که برخی دیگر ممکن است با موانع طبیعی ، پیچ های پیچیده و زمین های دارای موج دار چالش بیشتری داشته باشند. در حالی که تعداد کمی از دوره های هدفمند وجود دارد ، اکثریت قریب به اتفاق دوره های در حال اجرا در سراسر کشور با محاصره یک منطقه خاص در هر زمین طبیعی باز ، به طور معمول یک پارک ، جنگل یا فضای سبز در نزدیکی یک شهرک ایجاد می شود.

 

مرجع مقالات بازی های انلاین...